Ta część "Dziadów", chronologicznie część druga, powstała w latach 1821 - 1822 i jest nazywana Dziadami Wileńsko-Kowieńskimi ze względu na okres w życiu Mickiewicza, w którym ten utwór powstał. Jest to dramat miłosny w którym głównym bohaterem jest nieszczęśliwy kochanek - Gustaw. Akcja dramatu toczy się w dzień zaduszny, między 21 a północą a miejscem akcji jest dom księdza, który był nauczycielem głównego bohatera. Mickiewicz pisząc tę część "Dziadów" przy kreowaniu głównego bohatera oparł się na modelu kochanka romantycznego.